Inicjatywa Stop Wojnie

Amnesty International Reports

AI o łamaniu praw Irakijczyków 30.06.2003 11:40 (aktualizacja 12:01) W Bagdadzie rozpoczęła się konferencja ONZ / AP Przedstawiciele Amnesty International (AI) poinformowali o posiadaniu dowodów na to, że Amerykanie naruszają w Iraku prawo międzynarodowe, przetrzymując zatrzymanych Irakijczyków w "okrutnych, nieludzkich i poniżających warunkach". Raport AI zbiegł się z rozpoczętą dzisiaj w Bagdadzie dwudniową konferencją ONZ, poświęconą łamaniu praw człowieka przez reżim Saddama Husajna. ONZ ma koordynować śledztwa w sprawie zbrodni tego reżimu, oskarżanego o wymordowanie ok. 300 tys. Irakijczyków. AI twierdzi, że setkom Irakijczyków, przetrzymywanych przez Amerykanów w prowizorycznych obozach, odmawia się prawa do widzenia z rodzinami i z prawnikami oraz do rozpatrzenia przez sądy powodów ich zatrzymania. Wśród zatrzymanych są zarówno podejrzani o szabrownictwo i inne pospolite przestępstwa, jak i osoby, zatrzymane z powodów politycznych, w tym wysocy rangą przedstawiciele reżimu Saddama. Irakijczycy, zwolnieni przez Amerykanów, mówią, że przetrzymywano ich z rękoma, ciasno skrępowanymi plastikowymi kajdankami, czasem odmawiano wody i prawa do skorzystania z toalety. AI twierdzi, że jej przedstawiciele widzieli wielu Irakijczyków, którzy jeszcze miesiąc po zwolnieniu z amerykańskich obozów mieli na nadgarstkach rany po ciasnych kajdankach. Rzecznik sił amerykańskich w Bagdadzie oświadczył, że nie skomentuje raportu AI, ponieważ go nie widział. AI zaapelowała do USA i ich przedstawiciela w Iraku Paula Bremera o zagwarantowanie humanitarnego traktowania więźniów. Władze sił koalicyjnych w Iraku obiecały, że będą dążyć do umożliwiania zatrzymanym kontaktu z adwokatem w ciągu 72 godzin od aresztowania. Na konferencji, rozpoczętej dzisiaj pod auspicjami ONZ, dziesiątki irackich i zagranicznych obrońców praw człowieka omawiają m.in. problematykę odnalezionych ostatnio w Iraku zbiorowych grobów. Jest też mowa o sprawiedliwości i zadośćuczynieniu dla ofiar reżimu Saddama. Od czasu obalenia Saddama w kwietniu, w całym kraju natrafiono na zbiorowe groby. Największy znajduje się we wsi Mahaweel w środkowym Iraku; spoczywają tam szczątki ponad 3 tysięcy ludzi, zabitych podczas rewolty szyitów po wojnie nad Zatoką Perską.(PAP)

IRAK - Raport Amnesty International

AMNESTY INTERNATIONAL

raport AI 18.04.2003 19:50

Kwiecień 2003

Amnesty International jest głęboko zaniepokojona rosnącą liczbą ofiar wśród ludności cywilnej Iraku oraz doniesieniami o używaniu bomb kasetowych przez siły Stanów Zjednoczonych na obszarach gęsto zaludnionych. Pomimo często powtarzanych przez władze USA i Wielkiej Brytanii zapewnień, że dokonają one wszelkich starań, aby ochronić ludność cywilną Iraku, od 20 marca w wyniku działań wojennych zginęły setki osób cywilnych. Niektórzy z nich zginęli w wyniku bombardowania bombami kasetowymi, inni podczas ataków o niewyjaśnionych dotąd okolicznościach. AI wzywa wszystkie strony biorące udział w konflikcie do uznania bezpieczeństwa ludności cywilnej Iraku za sprawę najwyższej wagi.

AI w szczególności wzywa:

ˇ siły USA i Wielkiej Brytanii do natychmiastowego zaprzestania używania bomb kasetowych i innych rodzajów broni działającej bez rozróżnienia,

ˇ siły Iraku do położenia kresu bezprawnym taktykom zagrażającym ludności cywilnej,

ˇ do wszczęcia natychmiastowego i bezstronnego śledztwa w sprawie ofiar wśród ludności cywilnej oraz do przeanalizowania możliwych przypadków poważnych naruszeń praw człowieka przez Międzynarodową Humanitarną Komisję Badawczą.

Bomby kasetowe i inne rodzaje broni działającej bez rozróżnienia

Sceny nagrane 1 kwietnia w szpitalu w al-Hilla zostały uznane za dziennikarzy Reutersa i Associated Press za zbyt drastyczne, by można je było pokazać w telewizji. Przyniesione do szpitala ciała kobiet, mężczyzn i dzieci - żywych i martwych - były podziurawione odłamkami bomb kasetowych. Dziennikarze Independent podają, że filmy ukazywały przecięte na pół niemowlęta i dzieci z urwanymi kończynami. Przed szpitalem widziano dwie ciężarówki załadowane ciałami martwych ludzi. Ocaleni z bombardowania opowiadali dziennikarzom, że bomby spadały z nieba jak winogrona i że mniejsze bomby wpadały przed wybuchem przez okna i drzwi do mieszkań. Lekarz ze szpitala w al-Hilla powiedział że prawie wszyscy jego pacjenci byli ofiarami bomb kasetowych.

Większość bomb kasetowych, które zostały zrzucone przez siły USA na mieszkalną część miasta al-Hilla, należy do typu BLU97 A. Każdy pojemnik zawiera 202 mniejsze bomby o rozmiarach puszki od napoju. Bomby kasetowe po wystrzeleniu pokrywają powierzchnię o rozmiarze dwóch boisk do piłki nożnej. Przynajmniej 5% mniejszych bomb nie wybucha od razu i staje się de facto minami przeciwpiechotnymi, które po zakończeniu działań wojennych wciąż stanowią zagrożenie dla ludności cywilnej.

Brytyjska organizacja pozarządowa Landmine Action, stwierdziła, że zdjęcia z al-Hilla przedstawiają niewypały pocisków kasetowych BLU97 A i że jest to ten sam rodzaj broni, która stworzyła poważne problemy humanitarne w Afganistanie i Kosowie.

Generał Brooks, zapytany o atak na al-Hilla, nie zaprzeczył że użyto tam bomb kasetowych. Powiedział: Gdy bierzemy pod uwagę użycie broni takiej jak kasetowa, zawsze rozważamy możliwość tego, co może się następnie wydarzyć. Nie posiadam żadnych dokumentacji na temat tego określonego ataku ani eksplozji, które mogłyby mieć coś wspólnego z amunicją kasetową.

Konsekwencje użycia bomb kasetowych na obszarach cywilnych w postaci ogromnych zniszczeń są absolutnie przewidywalne. Jeśli, jak sugerują obliczenia, siły USA zrzuciłyby taką broń w dzielnicach mieszkalnych al-Hilli, nawet jeśli byłyby wycelowane w punkty o znaczeniu militarnym, taka akcja stanowiłaby niewspółmierny atak. Stanowiłoby to poważne naruszenie międzynarodowego prawa humanitarnego. Należy przeprowadzić niezależne i wnikliwe śledztwo i postawić przed wymiarem sprawiedliwości osoby odpowiedzialne za jakiekolwiek naruszenie prawa wojennego. Władze USA i Wielkiej Brytanii powinny natychmiast zaprzestać dalszego używania bomb kasetowych.

Zasady prowadzenia wojny zabraniają używania broni działającej bez rozróżnienia. Niemożliwe jest stosowanie jej w sposób, który pozwoliłby odróżnienie celów ataku na cywilne i wojskowe.

AI wielokrotnie wzywała wszystkie strony tej wojny do rezygnacji z używania min przeciwpiechotnych, bomb kasetowych, broni ze zubożonym uranem oraz broni atomowej, biologicznej i chemicznej. Od 20 marca siły amerykańskie i brytyjskie użyły kilku rodzajów bomb kasetowych i innej tego typu broni. Broń taka jest stosowana przez artylerię, rakiety oraz podczas ataków powietrznych. Władze USA stwierdziły też, że ich wojska mają prawo używania min lądowych. Według doniesień, irackie oddziały wojskowe założyły liczne miny przeciwpiechotne. Zgodnie z doniesieniami Human Rights Watch, w meczecie w Kadir Karam w północnym Iraku znaleziono duży magazyn min lądowych. Władze USA i Wielkiej Brytanii przyznały, iż w okresie od 20 marca używały bomb kasetowych podczas innych ataków na Irak, chociaż nie jest jasne, czy użyto ich na obszarach cywilnych oraz czy wywołały one straty w ludziach. Jednakże wiele niewypałów rakiet i bomb lotniczych stanowi poważne zagrożenie dla osób cywilnych, a szczególnie dla dzieci. Kilka raportów wskazuje na to, że ataki z użyciem bomb kasetowych spowodowały ofiary wśród ludności cywilnej. Np. według zeznań składanych AFP przez mieszkańców miasta al-Baladiyat w południowo- zachodnim Iraku, 5 kwietnia dwie takie bomby zrzucone przez wojska amerykańskie na ten obszar spowodowały rany 8 osób. Małe części bomb zostały rozrzucone na podwórzu między kilkoma ceglanymi domami mieszkalnymi. Większość mieszkańców tego obszaru to palestyńskie rodziny, które wyemigrowały do Iraku w 1948 r.

Międzynarodowe prawo humanitarne

Międzynarodowe prawo humanitarne jest zbiorem zasad mających na celu łagodzenie skutków wojny. Zakazuje ono ataków prowadzonych bez rozróżnienia na cele wojskowe i cywilne. Zakazuje również ataków, które pomimo, że są skierowane na cel wojskowy, to jednak wywarłyby nieproporcjonalnie duży efekt na obiekty lub ludność cywilną. Jakiekolwiek wiarygodne domniemanie na temat bezprawnego zabicia osób cywilnych musi zostać w pełni zbadane, a osoby odpowiedzialne za każdy tego typu czyn muszą zostać pociągnięte do odpowiedzialności.

Międzynarodowe prawo humanitarne wymaga zarówno od agresorów jak i od strony broniącej się podjęcia wszelkich niezbędnych środków mających na celu ochronę ludności cywilnej. Protokół I dotyczący ochrony ofiar międzynarodowych konfliktów zbrojnych zabrania stosowania takich środków jak wykorzystywanie żywych tarcz w celu zapobiegnięcia atakowi na cele wojskowe. Art. 51 (7) stanowi, że obecność lub przemieszczanie się ludności cywilnej lub pojedynczych osób cywilnych nie będzie wykorzystywane do ochraniania punktów lub obszarów wojskowych przed działaniami wojskowymi, w szczególności do ochrony celów wojskowych przed atakami lub do ochrony, wspierania lub utrudniania operacji wojskowych. Strony konfliktu nie będą kierować ruchu ludności cywilnej lub pojedynczych osób cywilnych w celu ochrony przez nią celów lub operacji wojskowych. Protokół jasno stanowi, że nawet gdy jedna strona używa do ochrony ludność cywilną, to takie naruszenie prawa międzynarodowego nie zwalnia Stron konfliktu z ich zobowiązań do poszanowania ludności i osób cywilnych. Te zobowiązania to m.in. podjęcie koniecznych środków ostrożności w celu rozróżnienia celów wojskowych i cywilnych.

Art. 50(3) Protokołu I stanowi, że obecność wśród ludności cywilnej osób, które nie podlegają definicji osób cywilnych nie pozbawia tej ludności jej cywilnego charakteru.

Według Statutu Międzynarodowego Trybunału Karnego "zbrodnie wojenne", to m.in.:

(i) zamierzone kierowanie ataków przeciwko ludności cywilnej lub osobom cywilnym nie biorącym bezpośredniego udziału w działaniach wojennych; (iv) zamierzone przeprowadzanie ataku, ze świadomością, iż atak ten spowoduje przypadkową utratę życia lub zranienie osób cywilnych lub szkodę w obiektach cywilnych lub rozległą, długotrwałą i poważną szkodę w środowisku naturalnym, które byłyby wyraźnie nadmierne w stosunku do konkretnej, bezpośredniej i całkowitej spodziewanej korzyści wojskowej; (vii) bezpodstawne używanie flagi rozjemczej lub sztandaru lub oznak wojskowych i munduru nieprzyjaciela lub Organizacji Narodów Zjednoczonych, jak również oznak rozróżniających ustanowionych przez konwencje genewskie, skutkujące śmiercią lub poważnym zranieniem osoby; (xxiii) używanie osób cywilnych lub innych chronionych osób do ochraniania swoją obecnością punktów, obszarów lub sił wojskowych przed działaniami wojskowymi;

Ofiary śmiertelne wśród ludności cywilnej

Władze USA i Wielkiej Brytanii oznajmiły, że nie są w stanie konfliktu z Irakijczykami. Rzeczywistość jednak jest inna: wydłużone intensywne bombardowania w dzielnicach mieszkalnych lub w ich pobliżu zniszczyły wiele domów oraz spowodowały rany i śmierć wielu osób cywilnych, w tym dzieci. Fatalne pomyłki kosztowały ludzkie życie. Pracownicy szpitali w całym kraju mówią, że są one zalewane rannymi ludźmi przybywającymi pod ich drzwi, i że nie potrafią już sobie z tym poradzić. 7 kwietnia Międzynarodowy Komitet Czerwonego Krzyża oznajmił, iż kilkuset rannych Irakijczyków zostało przyjętych do szpitali w Bagdadzie po tym, jak wojska USA dotarły do miasta i rozpoczęły walkę.

Dokładne informacje na temat ilości rannych i zabitych są trudne do zweryfikowania. Jakkolwiek miało miejsce kilka zajść, podczas których siły USA i Wielkiej Brytanii mogły pogwałcić międzynarodowe prawa humanitarne.

Następujące zajścia wymagają dokładnego zbadania. Z pewnością nie jest to wyczerpująca listą ofiar wśród ludności cywilnej, służy ona raczej podkreśleniu rozmiarów cierpienia oraz pilnej potrzeby ustanowienia prawdy i upewnienia się, że takie tragedie nie powtórzą się w przyszłości.

6 kwietnia: Ali Ismaeel Abbas, lat 12 spał, gdy w jego dom uderzyła rakieta. Większość członków jego rodziny zginęła, on sam, według agencji Reutera, został ciężko poparzony i stracił obie ręce. Ojciec chłopca, matka będąca w ciąży, brat, ciotka, trzech kuzynów oraz troje innych krewnych straciło życie w tym nocnym ataku na swój dom położony w okręgu Diala we wschodnim Bagdadzie.

31 marca: Amerykański helikopter AH-64 Apache otworzył ogień i zniszczył samochód w rejonie miejscowości Haidariya w pobliżu al-Hilla. Jedyny ocalały pasażer Razeq al-Kadhem al-Khafaji powiedział dziennikarzowi AFP, iż na skutek tego ataku zginęło 15 członków jego rodziny. Jego rodzina uciekała przed walkami toczącymi się o miejscowość al-Nasirija gdy ich samochód został trafiony. Siedząc pośród 15 trumien w lokalnym szpitalu powiedział, że stracił żonę, sześcioro dzieci, ojca, matkę oraz trzech braci wraz z ich żonami. Okoliczności ataku nie zostały wyjaśnione.

31 marca: Żołnierze amerykańskiej 3. Dywizji Piechoty Zmechanizowanej zabili siedmioro kobiet i dzieci gdy otworzyli ogień do niezidentyfikowanego, czterokołowego pojazdu zbliżającego się do amerykańskiego punktu kontrolnego w pobliżu al-Najaf. Według rzecznika prasowego Pentagonu wstępne ustalenia wykazały, że żołnierze użyli siły zgodnie z regulaminem, w samoobronie. Inną wersję tego zdarzenia zmieścił Washington Post. Według gazety oficer dowodzący punktem kontrolnym miał zeznać iż żołnierze nie oddali strzałów ostrzegawczych. Gazeta donosi, iż oficer miał krzyczeć do dowódcy plutonu: Właśnie zabiliście rodzinę bo nie oddaliście wystarczająco szybko strzałów ostrzegawczych! Władze amerykańskie prowadzą w tej sprawie śledztwo.

28 marca: Eksplozja na bazarze w biednej dzielnicy al-Shula w Bagdadzie spowodowała śmierć co najmniej 62 osób. Zrozpaczona matka Sumaya Abed twierdzi, że trzech jej synów zostało rozerwanych na strzępy przez odłamki pocisku. Najmłodszy miał 11 lat. Władze Amerykański i brytyjski rządy twierdzą, iż eksplozja została prawdopodobnie spowodowana przez iracką rakietę przeciwlotniczą, która chybiła celu. Według gazety Independent na miejscu znaleziono fragmenty pocisku z numerem seryjnym, który identyfikował go jako broń używaną przez amerykańską marynarkę wojenną. Pocisk rakietowy typu AGM 88 HARM (zaprojektowany do niszczenia emiterów promieniowania np. radarów) lub bomba kierowana laserowo typu Paveway miała być wyprodukowana w Texasie przez firmę Raytheon , znanego producenta inteligentnego uzbrojenia. Władze amerykańskie potwierdziły, że jeden z samolotów wystrzelił tego dnia w tym rejonie przynajmniej jeden pocisk, twierdzą jednak, że odłamki razem z numerem mogły być bardzo łatwo podrzucone na miejsce zdarzenia. Amnesty International uważa, iż w tak niejasnych okolicznościach najważniejsze zadanie przypadnie niezależnemu śledztwu.

23 marca: Pięciu obywateli Syrii zginęło, dziesięciu dalszych zostało rannych gdy amerykańska rakieta trafiła w miejscowości Rutba w zachodnim Iraku w autobus wracający do tego kraju. Rzecznik amerykańskiej armii przyznał, że była to amerykańska rakieta i, że prawdziwym celem był most. Nie wyjaśniono dlaczego to most był celem i czemu nie został zaatakowany w czasie mniejszego ruchu ludności cywilnej.

Oblężone miasta

Przez blisko dwa tygodnie od rozpoczęcia działań wojennych duża część położonej na południu Basry została pozbawiona bieżącej wody i elektryczności. Miejska elektrownia, która dostarczała energii potrzebnej do przepompowywania czystej wody do miasta została zaatakowana na początku amerykańsko-brytyjskiego oblężenia. 31 marca połowa z 1,2 milionowej społeczności oblężonego miasta nie miała dostępu do wody. Ludzie relacjonowali, iż byli zmuszeni pić wodę ogrodową, normalnie używaną do nawadniania, która nie nadaje się do mycia, nie wspominając o piciu. Humanitarne agencje ostrzegają, iż ludność Basry, a zwłaszcza ludzie młodzi i słabi, cierpiący z powodu wieloletnich sankcji gospodarczych, mogą być w niebezpieczeństwie zarażenia się potencjalnie śmiertelną chorobą po spożyciu skażonej wody. 2 kwietnia Międzynarodowy Komitet Czerwonego Krzyża (ICRC) zdołał przywrócić bieżącą wodę dla części ludności oraz kontynuuje dostarczanie wody za pomocą specjalnych beczkowozów. Zgodnie z informacjami ICRC, w ciągu dwóch ostatnich tygodni również inne rejony, między innymi Al-Zubayr i Safwan, zostały pozbawione wody. ICRC relacjonuje, iż główne elektrownie wodne w Ramadi i Felluja (na zachód od Bagdadu) oraz w al-Hilla, Iskandariya i Mamoudiyah (na południe od Bagdadu) w związku z powtarzającymi się przerwami w dopływie prądu pracują obecnie na poziomie 40-50 procent ich normalnej wydajności.

Silny ostrzał centrum Basry przyczynił się również do zniszczenia podstawowej infrastruktury oraz powszechnego przerażenia. Mieszkańcy relacjonują, iż pociski artyleryjskie lądujące w pobliżu lub bezpośrednio w dzielnicach mieszkalnych, spowodowały zawalanie się domów; w niektórych rejonach budynki są tak stare, iż ulegają zawaleniu z powodu wibracji i wstrząsów wywołanych eksplozjami. Jeżeli jesteśmy wewnątrz boimy się, że dom runie, jeżeli wychodzimy na zewnątrz możemy zostać postrzeleni, powiedział dziennikarzowi Guardiana 42-letni Kasim. Wszystkie strony konfliktu są odpowiedzialne za zaspokojenie potrzeb humanitarnych cywilnej ludności. AI jest zaniepokojone, iż walki uniemożliwiają dostęp praktycznie wszystkich międzynarodowych organizacji pozarządowych do ludności cywilnej Iraku, w celu oszacowania jej potrzeb humanitarnych. W szczególności AI podziela troskę ICRC odnośnie sytuacji w al-Najaf, al-Nasiriya, Kerbala oraz w innych regionach gdzie od wielu dni toczą się ciężkie walki, a gdzie międzynarodowe organizacje humanitarne nie mają dostępu. AI wzywa wszystkie strony konfliktu do bezzwłocznego ułatwienia dostępu i działania organizacji humanitarnych.

Ludność cywilna zagrożona iracką taktyką wojenna

Zgodnie z relacją dziennikarza Gethina Chamberlaina, pod koniec marca iraccy żołnierze strzelali do rodzin próbujących uciec z oblężonej Basry. W swoim raporcie pisze on, iż mężczyźni, kobiety i dzieci uciekali aby uratować życie, w ogniu strzałów z broni maszynowej i moździerzy, oddawanych z pozycji irackich w Basrze. Iracka ludność cywilna jest również narażona na śmierć lub postrzelenie przez siły amerykańskie i brytyjskie, w związku z niezgodną z międzynarodowym prawem humanitarnym taktyką stosowaną przez irackie wojsko. AI jest zaniepokojone raportami mówiącymi, iż Irak w celu ochrony przed atakami umieszcza swoje wojska i broń w pobliżu obiektów cywilnych. W miesiącach poprzedzających wojnę, AI otrzymywała raporty donoszące, iż irackie władze wojskowe umieszczały broń przeciwlotniczą i artylerię w dzielnicach zamieszkanych przez ludność cywilną, oraz, że siły wojskowe przejmowały domy w dzielnicach mieszkalnych. Ostatnie raporty wskazują, iż siły irackie używają budynków, takich jak szkoły i meczety do składowania wyposażenia wojskowego. Umyślne umieszczanie przedmiotów o przeznaczeniu wojskowym w okolicy zamieszkałej przez ludność cywilną, w celu osiągnięcia wojskowej korzyści, stanowi naruszenie międzynarodowego prawa humanitarnego. Takim naruszeniem jest również ubieranie żołnierzy w ubrania cywilne, aby dokonać ataku z zaskoczenia taktyka stosowana przez irackie siły zbrojne i publicznie popierana przez wysokich rangą irackich urzędników. Zacieranie różnic między żołnierzami i osobami cywilnymi stanowi pogwałcenie fundamentalnych zasad międzynarodowego prawa humanitarnego. AI publicznie potępiło takie ataki ponieważ zwiększają one jeszcze niebezpieczeństwo na które narażona jest ludność cywilna podczas konfliktu. AI wzywa irackie władze do przestrzegania międzynarodowego prawa humanitarnego. W szczególności apeluje do irackich sił o zaprzestanie ostrzeliwania cywilów i używania ludzkich tarcz oraz perfidnych taktyk.

Zalecenia

Podczas kryzysu AI starała się skupić uwagę na prawach ludności irackiej. Od 20 marca, kiedy opublikowała swój 10 punktowy apel do stron konfliktu, AI starała się aby wszystkie jego strony działały zgodnie z ich zobowiązaniami wynikającymi z międzynarodowych praw człowieka i prawa humanitarnego. Obecnie AI powtarza swój apel do stron konfliktu o:
ˇ natychmiastowe wprowadzenie moratorium na stosowanie bomb kasetowych przez siły USA i Wielkiej Brytanii, które działają bez rozróżnienia celów lub które w inny sposób są zabronione przez międzynarodowe prawo humanitarne,
ˇ natychmiastowe zakończenie stosowania taktyki przez siły irackie, łamiące międzynarodowe prawo humanitarne i zagrażające ludności cywilnej,
ˇ zadeklarowanie przez wszystkie strony konfliktu ich gotowości do skorzystania z Międzynarodowej Humanitarnej Komisji Badawczej w kwestii zbadania domniemanych poważnych naruszeń międzynarodowego prawa humanitarnego.

Tłumaczenie raportu Amnesty International Iraq: Civilians under fire.
Tłumaczenie: Jacek Białas, Natalia Dworska, Anna Iwaszuk, Przemysław Płaza, Dominika Stecyk.

Raport AI: W CIENIU WOJNY - co na świecie?

raport AI 18.04.2003 20:04
Raport Amnesty International dotyczący ograniczania praw człowieka na świecie po rozpoczęciu wojny w Iraku - w szczegolności wolności słowa i zgromadzeń, nadmiernego stosowania siły przez policję oraz ograniczania prawa do azylu.
AMNESTY INTERNATIONAL

IRAK

W CIENIU WOJNY: działania przeciwko prawom człowieka

30 marca 2003 r.

Od kiedy 20 marca Stany Zjednoczone, Wielka Brytania i ich sojusznicy rozpoczęli akcję zbrojną w Iraku, w wielu miejscach na całym świecie doszło do zauważalnych działań wymierzonych w prawa człowieka. Działania te to m. in.:

ograniczenia wolności wyrażania opinii i wolności stowarzyszania się,

nadmierne użycie siły przez policję wobec osób biorących udział w demonstracjach antywojennych,

ograniczenie prawa do azylu.

Jako że centrum uwagi było i jest skierowane na działania wojenne, wiele z nadużyć praw człowieka zostaje zignorowane. Poniższe przypadki to tylko niektóre z wielu działań, które zarejestrowała Amnesty International.

Amnesty International wzywa wszystkie rządy, by respektowały prawo do pokojowego wyrażania opinii i by powstrzymywały się od wykorzystywania wojny w Iraku jako dogodnego pretekstu do ograniczania bądź naruszania podstawowych praw człowieka.

Wolność słowa i zgromadzeń

Próby powstrzymywania osób przed organizowaniem pokojowych, publicznych demonstracji przez władze, szykanowanie i samowolne pozbawianie wolności dziennikarzy, prawników, przeciwników rządu i działaczy antywojennych oraz wykorzystanie ustawodawstwa ?antyterrorystycznego?, to pochodzące z wielu krajów przykłady zamachów na podstawowe wolności: słowa, zgromadzeń i stowarzyszeń.

Belgia: Od początku marca policja zastosowała zatrzymanie administracyjne wobec ponad 450 osób biorących udział w demonstracjach antywojennych. Jest to rodzaju zatrzymania ?zapobiegawczego? trwającego do 12 godzin. W świetle faktu, że wiele osób protestowało pokojowo i zostało zwolnionych bez postawienia zarzutów, w parlamencie podniesiono kwestię ilości aresztowań i zagrożenia dla wolności zgromadzeń i wyrażania opinii. Osoby, które 1 marca spotkały się w wiosce Melsele, aby zaplanować akcję protestacyjną zostały umieszczone w areszcie administracyjnym.

Egipt: Od 20 marca aresztowano i, zgodnie z doniesieniami, poddano torturom setki osób związanych z ruchem antywojennym: prawników, dziennikarzy, członków parlamentu, profesorów i studentów. 21 marca służby bezpieczeństwa zajęły na kilka godzin budynki Egipskiej Rady Adwokackiej w Kairze. W ciągu pierwszych dni po demonstracjach, studentów zatrzymywano na zewnątrz, bądź w samych budynkach uniwersyteckich. W związku z demonstracjami prokuratura wydała nakaz aresztowania 25 osób, w tym dwóch członków parlamentu.

Jordania: 3 marca został zatrzymany w swoim biurze Fawaz Zurayqat, dyrektor stacji telewizyjnej Arab Televison i czołowy działacz miejscowego komitetu na rzecz obrony Iraku. Jest on ciągle przetrzymywany w siedzibie wywiadu jordańskiego w Amman. 24 marca aresztowano powszechnie znanego działacza antywojennego Ibrahima Allousha. Aresztowano przynajmniej 15 innych działaczy antywojennych, na czele z Dr Issamem Al-Khawaja, członkiem rady politycznej Ludowej Partii Jedności i Ibrahimem Al-Yamani, członkiem Islamskiego Frontu Działania. Obydwaj są prawdopodobnie przetrzymywani bez kontaktu ze światem zewnętrznym.

Turcja: Do zapobieżenia antywojennym protestom i wypowiedziom prasowym wykorzystano ustawy ograniczające wolność słowa i zgromadzeń.

Wielka Brytania: Na niektórych obszarach zaczęto stosować The Terrorism Act, przyznający policji specjalne uprawnienia do ?zatrzymywania i przeszukiwania? osób bez dostatecznie uzasadnionego podejrzenia. W rezultacie zatrzymano i przeszukano dziesiątki osób. Prawdopodobnie jedną osobę samowolnie zatrzymano za sfilmowanie policjantów powstrzymywujących dziecko od brania udziału w demonstracji. Zatrzymywano autobusy zbliżające się do amerykańskich baz lotniczych z tego powodu, że ich pasażerowie mogliby naruszać porządek publiczny. Wciąż pozostaje niejasne jakie siły policyjne użyto do zawrócenia pasażerów autobusów z powrotem do Londynu pod policyjną eskortą.

USA: W marcu tysiące osób demonstrowało przeciwko wojnie na ulicach miast Stanów Zjednoczonych; wielu z nich zatrzymano za zakłócanie porządku publicznego. 20 marca w Chicago aresztowano ponad 500 uczestników demonstracji, która zablokowała główną arterię komunikacyjną miasta. Wśród nich znajdowali się przypadkowi przechodnie i demonstranci, którzy zachowywali się zgodnie z prawem. Prawdopodobnie policja biła demonstrantów, którzy nie stawiali żadnego oporu.

Nadmierne stosowanie siły przez policję

Od 20 marca miliony ludzi na całym świecie wyszły na ulice by zaprotestować przeciwko wojnie w Iraku. Niektóre z demonstracji miały gwałtowny charakter i doszło podczas nich do starć z policją, inne miały spokojny przebieg. Wedle doniesień w obu przypadkach policja nadużywała siły wobec osób biorących udział w protestach. Demonstranci byli bici i w inny sposób atakowani przez policję. Tysiące protestujących samowolnie pozbawiono wolności. Nad niektórymi z aresztowanych znęcano się lub poddawano ich torturom.

Egipt: Dziesiątki działaczy antywojennych zostało ciężko pobitych, a setki doznało obrażeń na skutek użycia armatek wodnych, pałek i psów przez policję. Manal Ahmad Mustafa Khalid została ciężko pobita przez funkcjonariuszy służb bezpieczeństwa, kiedy wracała z demonstracji na placu Tahrir w centrum Kairu. Na skutek pobicia doznała poważnego urazu oka. Wśród pobitych przez służby bezpieczeństwa znaleźli się również dziennikarze relacjonujący protesty antywojenne. Jeden z dwóch aresztowanych członków parlamentu, Muhammad Farid Hassanein, został ciężko pobity pałkami przez ubranych po cywilnemu ludzi przed budynkiem Egipskiej Rady Adwokackiej i wskutek tego musiał zostać poddany hospitalizacji.

Niemcy: Niewykluczone, że 24 marca, podczas protestów w Hamburgu policja mogła nadużyć siły wobec młodych demonstrantów. Wedle doniesień policja użyła armatek wodnych i gumowych pałek do rozpędzenia setek protestujących, wśród nich wielu nastolatków, którzy nie chcieli się rozejść spod amerykańskiego konsulatu po tym, jak główna część demonstracji dobiegła końca. Zdaniem policji demonstranci zachowywali się agresywnie, rzucali w policję butelkami i kamieniami. Zatrzymano dużą liczbę protestujących, większość nich zwolniono jednak tego samego wieczoru. Komisja Spraw Wewnętrznych rady miejskiej Hamburga zbierze się 1 kwietnia na specjalnym spotkaniu by zbadać zarzuty w tej sprawie.

Grecja: w odpowiedzi na potężne antywojenne demonstracje w kilku miastach (niektóre miały miejsce w pobliżu baz wojskowych NATO, jak w Souda na Krecie) oddziały prewencji brutalnie zaatakowały protestujących. 24 marca w Salonikach dziekan Szkoły Pedagogicznej Uniwersytetu Arystotelesa został podeptany przez policję po tym jak upadł po wybuch granatu z gazem łzawiącym. 21 marca 23 protestujących zostało aresztowanych przez policję, a dziesiątki innych na krótko zatrzymano po tym, jak w trakcie demonstracji uszkodzono budynki w Atenach. Po zakończeniu demonstracji, oddziały prewencji prawdopodobnie pobiły irackich emigrantów i zatrzymały 38 z nich w celu sprawdzenia tożsamości. Wszystkich wypuszczono, lecz trzech wciąż leczy swe obrażenia w szpitalu.

Hiszpania: Prawdopodobnie do 178 osób doznało obrażeń, niektórzy poważnych, w rezultacie interwencji policji podczas pokojowych wieców, które miały miejsce w Madrycie 21 i 22 marca. Demonstracje w przeważającej części miały pokojowy charakter, jednak 21 marca wybuchły zamieszki po tym jak policja użyła (strzelając w powietrze) gumowych pocisków by zablokować dojście do budynku Kongresu. Zaraz po tym policja natarła na tłum, raniąc 40 osób, z których 10 trzeba było odwieźć do szpitala. Prawdopodobnie następnego dnia policja w pełnym uzbrojeniu użyła gumowych kul wobec demonstrujących pokojowo osób, wśród których znajdowały się osoby starsze i rodziny z dziećmi. Niektórzy z protestujących zostali pobici pałkami. Działania policji poddano szerokiej krytyce w prasie, potępiła je także jako nieuprawnione i niestosowne do zaistniałej sytuacji opozycja parlamentarna. Do sądów wniesiono ponad 30 formalnych skarg na zachowanie policji.

Sudan: Doniesiono o tym, że podczas kilku demonstracji w Chartum śmierć poniosło trzech studentów. Niektóre z tych demonstracji miało gwałtowny charakter. Policja wzięła na siebie odpowiedzialność za śmierć 22-letniego studenta biorącego udział w protestach z 22 marca.

Turcja: Oddziały prewencji pobiły osoby biorące udział w demonstracjach w Nusaybin i Adanie (w pobliżu miejsca stacjonowania wojsk amerykańskich) oraz w Istanbule i Ankarze. Oddziały prewencji nadużyły siły do rozpędzenia 5 tys. osób zgromadzonych po piątkowej modlitwie przed meczetem Beyazit w Istanbule by zaprotestować przeciwko wojnie. Co najmniej cztery osoby zatrzymano.

Jemen: 21 marca, w trakcie starć protestujących i policji w Sana?a zastrzelono 11-letnie dziecko oraz dwóch demonstrantów, którzy wraz z dziesiątkami tysięcy innych ludzi brali udział się na wiecu antywojennym.

Ograniczenie prawa do azylu

W wielu częściach świata prawo do azylu jest ograniczane bądź naruszane przez państwa nie chcące stosować się do międzynarodowych zobowiązań ochrony osób uciekających ze swych domów w strachu o własne życie.

USA: "Operacja Tarcza Wolności", ogłoszona przez Departament Bezpieczeństwa Wewnętrznego 17 marca, która znajduje się już w fazie realizacji, zawiera nakaz pozbawiania wolności osób ubiegających się o azyl, które pochodzą z Iraku oraz z przynajmniej 33 innych, jeszcze nie określonych krajów. Dotyczy to osób które przybędą do USA i złożą prośbę o azyl na punkcie granicznym. Według oświadczenia Departamentu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, taka polityka pozwoli władzom imigracyjnym zatrzymać ?na czas podejmowanych czynności? osoby ubiegające się o azyl pochodzące ?z krajów, w których działa Al-Kaida lub jej sympatycy lub też inne organizacje terrorystyczne?. W efekcie, takie rozwiązanie oznaczać będzie wprowadzenie domniemania winy nie tylko na podstawie skojarzenia, ale na podstawie narodowości. Takie działania nie dotyczą osób, których sprawy już są prowadzone przed organami USA lub tych, które przybyły do USA i poprosiły o azyl już po dostaniu się na ich terytorium. Nie przewiduje ona jednak wydania w takich wypadkach żadnej konkretnej decyzji ani oceny okoliczności co do konkretnego zatrzymanego. Amnesty International uważa, że obligatoryjne pozbawianie wolności grup osób ubiegających się o azyl, co jest celem ?Operacji Tarcza Wolności?, jest naruszeniem standardów międzynarodowych. Na skutek tej operacji tysiące osób ubiegających się o azyl, które szukają wolności w USA może zostać automatycznie zatrzymanych, bez możliwości rewizji tego zatrzymania. Może to trwać miesiące czy nawet lata, w trakcie których będą rozpatrywane ich prośby o azyl.

Kilka państw, w tym Dania, Norwegia, Szwecja i Wielka Brytania wstrzymało rozpatrywanie i wydawanie decyzji w sprawie wniosków o azyl z Iraku (1) . Amnesty International obawia się, że tego typu działania mogą wywrzeć niekorzystny wpływ na poszczególne osoby poszukujące azylu, ze względu na niepewność ich sytuacji. Organizacja uważa, że państwa powinny w dalszym ciągu podejmować decyzje dotyczące tych wniosków. W tej niestabilnej sytuacji, osoby poszukujące azylu mają prawo do tego, aby mieć pewność co do własnego losu i powinno im się zagwarantować możliwość stwierdzenia bez wątpliwości, że w ich wypadku istnieje solidnie ugruntowana obawa prześladowań. Nie powinni być przetrzymywani jako zakładnicy z powodu chęci państw, które stawiają optymistyczne scenariusze zmiany warunków ponad obiektywną analizę aktualnej sytuacji i stosowne standardy międzynarodowe.

Zalecenia:

Amnesty International wzywa odpowiednie rządy do:

Poszanowania wolności zgromadzeń i wyrażania opinii,

Zapewnienia, że funkcjonariusze służb porządku prawnego będą działać zgodnie ze standardami międzynarodowymi, zwłaszcza w kwestii użycia siły, zatrzymywania i aresztowania podczas demonstracji,

Zapewnienia skutecznej ochrony osobom poszukującym azylu i uchodźcom.

Tłumaczenie raportu Amnesty International: Iraq In the shadow of war: backlash against human rights
Tłumaczenie: Łukasz Abramowicz

1)Szwecja wydaje jednak pozwolenia pobytu dzieciom nie posiadającym opieki. Norwegia i Wielka Brytania będą w dalszym ciągu podejmować decyzje związane z odsyłaniem osób poszukujących azylu do innych państw zgodnie z Konwencją Dublińską i z zasadą bezpiecznego kraju pierwszego. W Wielkiej Brytanii nie odbędą się żadne przesłuchania Irakijczyków ubiegających się o azyl, nie zostaną też podjęte żadne decyzje, natomiast obecne wnioski zostaną unieważnione. Informacje uzyskane przez Amnesty International wskazują, że ta sytuacja zostanie poddana ocenie.

Elektroniczna petycja do władz USA, Wielkiej Brytanii, Hiszpanii i Iraku

Elektroniczna petycja do władz USA, Wielkiej Brytanii, Hiszpanii i Iraku
Standardy międzynarodowe dotyczą wszystkich - Guantanamo, wojna w Iraku, Konwencja Genewska

Szanowny Panie Prezydencie,

Jestem głęboko zaniepokojony tym, że pierwszą ofiarą wojny będą prawa człowieka.

Jako głowę państwa biorącego udział w działaniach zbrojnych w Iraku stanowczo wzywam Pana do podtrzymania swojej odpowiedzialności za zapewnienie ich zgodności z prawem międzynarodowym.

W celu zapewnienia ochrony dla ludności cywilnej i wszystkich innych osób dotkniętych skutkami wojny, wzywam Pana do tego, aby odpowiedział Pan na następujące pytania: Jakie środki zostały podjęte w celu zapewnienia poszanowania międzynarodowego prawa humanitarnego w trakcie działań wojennych?

Czy może Pan zapewnić, że nie będzie używana broń o niekontrolowanym działaniu (m.in. miny lądowe, bomby rozpryskowe, itp.)?

Jakie mechanizmy zostały wdrożone w celu zapewnienia, że ludność cywilna będzie traktowana w sposób humanitarny i że prawa osób biorących udział w walkach będą w pełni przestrzegane?

Czy może Pan wytłumaczyć, co zostało zrobione w celu zapewnienia bezpieczeństwa i realizacji potrzeb humanitarnych cywilnej ludności irackiej?

Jak zapewni Pan ochronę i pomoc dla uchodźców i uchodźców wewnętrznych, którzy uciekną przed konfliktem?

Jakie jest Pańskie zdanie w kwestii pociągnięcia osób, które w trakcie działań wojennych popełniły przestępstwa, do odpowiedzialności zgodnie z prawem międzynarodowym?

Czy jest Pan przygotowany do skorzystania z wyników badań Międzynarodowej Humanitarnej Komisji Badawczej zajmującej się poważnymi naruszeniami Konwencji Genewskich?

Czy wesprze Pan i ułatwi działania obserwatorów praw człowieka w Iraku, gdy tylko sytuacja pozwoli na ich wysłanie?

Jak wesprze Pan ONZ w wypełnianiu jej zobowiązań humanitarnych i związanych z prawami człowieka?

Wzywam Pana do publicznego ujawnienia środków podjętych przez władze w celu realizacji wyżej wymienionych postulatów

TU można się podpisać: Petycja Amnesty przeciw użyciu broni o niekontrolowanym działaniu

Standardy międzynarodowe dotyczą wszystkich

AMNESTY INTERNATIONAL Stany Zjednoczone Ameryki
25 marca 2003 r. AI Index: 51/045/2003

Istnieją cywilizowane rządy, które stosują się do standardów międzynarodowych i rządy takie jak reżim Saddama Husseina....

Sekretarz Obrony USA, 23 marca 2003 r. 23 marca 2003 r., w odpowiedzi na wiadomość o wzięciu do niewoli żołnierzy amerykańskich przez siły irackie, które miało miejsce podczas ataku amerykańskiego na Irak, prezydent George Bush powiedział: oczekujemy, że będą traktowani w sposób humanitarny, tak samo jak my będziemy obchodzić się z ich jeńcami...Jeżeli nie, ludzie odpowiedzialni za znęcanie się nad jeńcami zostaną potraktowani jak zbrodniarze wojenni.

Sekretarz Obrony Donald Rumsfeld dodał, iż: Konwencja Genewska zabrania fotografowania, wprawiania w zakłopotanie i upokarzania jeńców wojennych, a jeżeli pojmani są członkami amerykańskich lub koalicyjnych sił lądowych, Konwencja Genewska wskazuje w jaki sposób powinni być traktowani. Wypowiedź ta stanowiła reakcję na wyemitowanie w irackiej telewizji wywiadów z pięcioma pojmanymi, amerykańskimi żołnierzami.

Tego samego dnia około 30 osób zostało przetransportowanych z Afganistanu do bazy amerykańskiej marynarki wojennej w zatoce Guantanamo na Kubie. To wydarzenie zwiększyło liczbę przetrzymywanych w bazie obcokrajowców do około 660 osób. Pochodzą oni z ponad 40 krajów. Większość z nich została wzięta do niewoli podczas konfliktu zbrojnego w Afganistanie. Część z nich była przetrzymywana w Guantanamo przez ponad rok, bez postawienia zarzutów czy rozprawy sądowej, oraz bez dostępu do adwokata, krewnych i sądu. Takie traktowanie stanowi lekceważenie standardów międzynarodowych.

Od samego początku rząd USA odmówił przyznania osobom przetrzymywanym w Guantanamo statusu jeńców wojennych lub do jakiegokolwiek statusu określonego przez właściwy trybunał, jak to jest wymagane w myśl art.5 Trzeciej Konwencji Genewskiej. W kwietniu 2002 r. Amnesty International ostrzegła rząd Stanów Zjednoczonych, iż selektywne podejście do postanowień Konwencji Genewskich grozi osłabieniem efektywności ochrony międzynarodowego prawa humanitarnego w stosunku do amerykańskich oraz innych żołnierzy, którzy mogą zostać pojmani w przyszłości. Organizacja nie otrzymała odpowiedzi na tę, ani żadną inną z uwag, które wyraziła co do przetrzymywanych.

9 lutego 2002 r. Międzynarodowy Komitet Czerwonego Krzyża (ICRC), najbardziej autoratywna grupa zajmująca się działaniami na rzecz realizacji postanowień Konwencji Genewskich, ujawnił, że istnieją rozbieżności w poglądach pomiędzy Stanami Zjednoczonymi a ICRC odnośnie procedur określania czy dana osoba nie jest uprawniona do posiadania statusu jeńca wojennego. ICRC stwierdził w swoim komunikacie prasowym, iż organizacja będzie dalej prowadziła rozmowy z rządem USA w tej kwestii. Mimo tego do dzisiaj żadna z osób przetrzymywanych w Guantanamo nie uzyskała statusu jeńca wojennego ani nie pojawiła się przed trybunałem kompetentnym do określenia jej statusu. S

tany Zjednoczone zignorowały w tej kwestii nie tylko Międzynarodowy Komitet Czerwonego Krzyża, ale również Wysokiego Komisarza ds. Praw Człowieka ONZ oraz Panamerykańską Komisję ds. Praw Człowieka. Ostatnio, 16 grudnia 2002 r., Grupa Robocza ds. samowolnego pozbawiania wolności ONZ zauważyła, iż władzą, która jest kompetentna do określenia czy danej osobie przysługuje status jeńca wojennego, nie jest władzą wykonawczą, ale sadowniczą, jak precyzuje art. 5 Trzeciej Konwencji Genewskiej.

Kiedy w styczniu 2002 r. pierwsi z pojmanych pojawili się w Guantanamo, Pentagon ujawnił ich zdjęcie na którym pokazano ich ubranych w pomarańczowe kombinezony, ze skutymi rękoma i nogami, w przyciemnionych goglach na oczach, z maskami zasłaniającymi usta i nos, klęczących przed amerykańskimi żołnierzami. Fotografia zszokowała opinię publiczną i sprawiła, iż Sekretarz Rumsfeld przyznał, iż być może nieszczęśliwie się stało, że zdjęcie zostało ujawnione, a przynajmniej powinno zostać lepiej opisane. Rumsfeld dodał: Wydaje mi się iż w Konwencji Genewskiej znajduje się wzmianka odnośnie dopuszczania reporterów do więźniów; a oprócz tego - zakaz fotografowania, ujawniania kim są i wystawiania ich na pośmiewisko.

Selektywne podejście USA do Konwencji Genewskich zostało powszechnie odnotowane. Przykładowo, kiedy żołnierze amerykańscy zostali pojmani w Iraku i pokazani w irackiej telewizji, co wywołało gniew wysokich urzędników amerykańskich, jedna z gazet ukazujących się w Arabii Saudyjskiej, która notuje milion wejść dziennie na swoją stronę internetową, napisała: Niedawno ujawnione przywiązanie Rumsfelda do Konwencji Genewskich wydaje się być sprawą niezwykłą... Stany Zjednoczone nie uznają więźniów przetrzymywanych w zatoce Guantanamo za jeńców wojennych w myśl Konwencji Genewskiej. Zdjęcie tych ludzi, skutych i zamkniętych w klatkach zostało przekazane przez rząd Busha mediom na całym świecie.

Tymczasem USA wciąż przetrzymuje więźniów z Guantanamo w bardzo ciężkich warunkach, pozostawiając większość z nich w odosobnieniu, zamkniętych w malutkich celach przez 24 godziny na dobę, zezwalając jedynie na 30 minut ruchu w kajdanach tygodniowo warunki, które według Amnesty International stanowią okrutne, nieludzkie i poniżające traktowanie, łamiące standardy międzynarodowe. Przetrzymywani nie wiedzą jaka jest podstawa prawna ich zatrzymania, nie mogą zakwestionować jego zgodności z prawem oraz nie wiedzą jak długo może ono trwać. Odnotowano wiele prób samobójczych podejmowanych przez więżniów. Członkowie rodzin przetrzymywanych pozostają w stanie emocjonalnego cierpienia w związku z niepewnością co do tego, jak traktowani są ich bliscy, dlaczego zostali zatrzymani oraz kiedy, jeżeli kiedykolwiek, ujrzą ich ponownie.

Poważne zarzuty naruszania praw człowieka nie ograniczają się tylko do traktowania więźniów z Guantanamo. Doniesiono, iż żołnierze amerykańscy znęcali się nad osobami zatrzymanymi podczas konfliktu zbrojnego w Afganistanie. Mieszkańcy wsi, których aresztowano w 2002 r. zeznali, iż zostali związani, zasłonięto im oczy, nałożono kaptury, byli kopani, bici, a także znęcano się nad nimi w inny sposób. Zgodnie z tym co wiadomo Amnesty International, władze amerykańskie nie przeprowadziły odpowiedniego dochodzenia w kwestii postawionych zarzutów. W liście z 10 marca 2003 r. skierowanym do prezydenta Busha, Amnesty International domagała się przeprowadzenia dokładnego i bezstronnego dochodzenia w sprawie zarzutów torturowania i znęcania się przez personel amerykański nad członkami Al-Kaidy i Talibami przetrzymywanymi w amerykańskiej bazie sił powietrznych w Bagram w Afganistanie. Sekcje zwłok wykazały, iż dwaj więźniowie, którzy zmarli w areszcie w Bagram w grudniu 2002 r., odnieśli rany zadane tępym narzędziem. Podniesiono również zarzuty, iż zatrzymani zostali poddani stresującemu i przymusowemu traktowaniu, włączając w to zasłanianie twarzy kapturem, długotrwałe stanie w niewygodnej pozycji, pozbawianie snu i 24 godzinne naświetlanie. ICRC nie został dopuszczony do tej części aresztu w Bagram, gdzie wspomniane praktyki miały mieć miejsce.

Powtarzane przez członków obecnego rządu amerykańskiego zapewnienia o ich oddaniu sprawie ochrony praw człowieka brzmią pusto kiedy wysocy urzędnicy amerykańscy lekceważą te same zasady. Wspomniana sytuacja może nie być nowym zjawiskiem Amnesty International było przez wiele lat zaniepokojone wybiórczym podejściem USA do międzynarodowych norm zachowania. Jak powiedział asystent Sekretarza Stanu ds. Praw Człowieka w marcu 2002 r.: ochrona praw człowieka jest obecnie ważniejsza niż kiedykolwiek oraz zapewnił, iż rząd USA jest głęboko oddany sprawie promowania powszechnych praw człowieka. To, że rząd amerykański nie sprostał powyższemu stwierdzeniu, począwszy od ataków 11 września 2001, wystawia na szwank międzynarodowy wizerunek USA.

W niedawnym liście skierowanym do Sekretarza Stanu Colina Powella, rezygnując z dalszej pracy w amerykańskiej służbie zagranicznej, amerykański dyplomata John Brady Kiesling napisał: Nadwyrężamy ponad wszelkie granice międzynarodowy system, który zbudowaliśmy z takim trudem i kosztem, sieć praw, traktaty, organizacje oraz wspólne wartości, które o wiele lepiej powstrzymują naszych wrogów niż ograniczają zdolność Amerykanów do obrony własnych interesów.

Amerykański rząd musi zagwarantować osobom przebywającym w areszcie ich pełne prawa w myśl międzynarodowych praw człowieka oraz prawa humanitarnego i standardów.

Tłumaczenie: Dominika Stecyk