Alter Global: Stop Criminal Imperialist Corporate Globalization

I. Polska atakuje Irak
II. Bush dowodzi
III. Powell dowodzi
IV. Waldemar Milewicz Komentuje
(Pilch: Trafić w Saddama, Polityka)

I.Polska wypowiada wojne Irakowi

Minister Spraw Zagranicznych Włodzimierz Cimoszewicz oświadczył, że Polska rozpocznie wojnę
z Irakiem także w sytuacji, gdy nie da na to zgody ONZ, a nawet gdy do wojny nie przystąpią
Stany Zjednoczone.

Gotowość bojową osiągnęła już wyborowa Podkarpacka Orkiestra Przeciwpancerna,
wyposażona w trąby o średnicy 750 mm (służące do niszczenia umocnień przeciwnika,
np. murów), talerze antyrakietowe i bęben samonaprowadzajacy. W tym tygodniu w
stronę Iraku wypłynie I Eskadra Kajaków Rakietowych (niewykrywalnych dla radarów).
Jeśli nie nastąpią jakieś nieprzewidziane trudności (np. fale), to flotylla powinna
dopłynąć do Iraku około roku 2007.

W najbliższym czasie na Bliski Wschód rusza (autostopem) I Pułk Kawalerii Bezprzewodowej,
znany z rubasznych pieśni i mocnych łbów. Jeśli tylko pojawią się sprzyjające wiatry,
to Bagdad zbombardowany zostanie przez II Szwadron Latawców Strategicznych przy pomocy
pisanek, dzięki czemu będzie można stworzyć 1000 nowych miejsc pracy dla artystek ludowych
(użycia jaj ubiegłorocznych zabraniają konwencje międzynarodowe).

Decydujący atak na pałac Husajna dokona słynna I Wąchocka Dywizja Ciasnych Beretów,
która wyspecjalizowała sie w desantach bez spadochronów. Wynika to nie tyle z braku środków
na sprzęt, ale z zaobserwowanego przez naukowców wojskowych zjawiska, że skoczek bez
spadochronu jest trudniejszy do trafienia. Tymczasem w tajnej bazie wojskowej w Pacanowie
prowadzane są szkolenia emigrantów irackich.
v Gdy zostanie obalony reżim Husajna, zajmą się oni dolewaniem oleju rzepakowego naszej
produkcji bezpośrednio do złóż ropy naftowej. Następnie ten produkt będzie sprzedawany
odbiorcom na całym globie.

Światowa opinia publiczna zamarła w oczekiwaniu na kolejne działania naszego supermocarstwa.
(Z internetu)

Pilch: Trafić w Saddama

[2003-04-24 22:29:44]

1

Kiedy oglądam w telewizorze relacje z Iraku, sam nie wiem, co bardziej mnie przygnębia i co mocniej na mnie działa: dramatyczne obrazy czy głos komentującego te obrazy Waldemara Milewicza. Milewicz-największy tragik wśród współczesnych korespondentów wojennych, może nawet największy tragik w ogóle, jest-obok, ma się rozumieć, udziału wojska-najpoważniejszym polskim wkładem w bliskowschodni teatr wojenny. Wszystko w tym zamęcie jest niepewne, chybotliwe, zaskakujące, pełne niespodzianek, zgrzytów i przykrych dysonansów. Świat-jak to na wojnie-wypada z formy, treść albo idzie w rozsypkę, albo ledwo się wykluwa. W dotkniętym zawieruchą wojenną kraju wedle zgodnej i powszechnej opinii nic nie jest na miejscu. Nic-z wyjątkiem Milewicza. Jedynie Milewicz jest tam na miejscu. Jedynie pomiędzy nim a opiewaną przezeń katastrofą zachodzi związek zgody. Trumienny głos Milewicza wzbija się nad Bagdadem wyżej i brzmi donośniej niźli muzułmańskie modlitwy i lamenty. W oczach Milewicza odbija się powszechna zagłada. Kamizelka Milewicza jest jedyną prawdziwie ratunkową kamizelką w okolicy. Dla nieokiełzanego żywiołu wojny jedynie Milewicz znajduje formę, więcej, on sam w sobie jest formą dogodnie oddającą wojnę.

Oczywiście głosząc pochwałę Milewicza nie umniejszam w żadnej mierze zasług i sposobów innych zajmujących się pożogą dziennikarzy. Np. Tomasz Lis, który relacjonuje konflikt tak, jakby osobiście dowodził (ze specjalnie zresztą w tym celu zbudowanej w studio TVN kazalnicy) operacjami militarnymi-w istocie dowodzi on nimi-też zasługuje na najwyższą uwagę. Waldemar Milewicz jednak z całą swoją posępnością, z gorzkim i przejmującym spojrzeniem weterana, który niejedną kaźń widział, z zaśpiewem i kadencją przewodnika chóru starogreckiego, spowity w szaty nienawykłego nocować gdzie indziej niż pod gołym niebem trapera-jest tam na miejscu. Zauważcie tę frazę w całej jej-że się tak wyrażę-doniosłej rozciągłości: On Tam Jest Na Miejscu. Niestety będąc tam na miejscu ma chłopak pecha: nie był, jak dotąd, w niewoli. Mało tego: on nie był, a dwa dziennikarskie szczawie-były. Dwaj poczciwi chłopcy bez trumiennego głosu, bez posępnego spojrzenia, bez żadnych frontowych doświadczeń, za to o szczebiotliwych falsecikach, błękitnych spojrzeniach i z mlekiem pod nosem, oni-wobec Gromowładnego Waldiego-całkowici leszcze-w niewoli byli. No cóż... wojna to jest pani, która nie wybiera. Tym razem wybrała inaczej, tym razem ich wybrała na zwycięzców. Oni już wygrali gigantyczny los na krwawej ruletce, oni już mają ustawione biografie, im już spadł z nieba epizod, który może być wydajny do końca życia. Ich wnuki, choć nieprędko przyjdą na świat, już mają przechlapane-wiadomo, o czym dziadkowie pleść będą bez końca.

2

Inna sprawa: to w sumie dziwne, że jak dotąd Waldemar Milewicz nie trafił do niewoli. Ja bym trafił. Rzecz jasna nawiązuję tym stylistycznym ściegiem do zachwycającego, a niedawnego komentarza prezydenta Putina, który miał powiedzieć: "To dziwne, że Amerykanie jak dotąd nie znaleźli w Iraku broni chemicznej i masowego rażenia. Ja bym znalazł". Mnie rzecz jasna fraza taka zachwyca pod każdym jednym względem, czy jeszcze kogoś poza mną (i Putinem) zachwyca, pewne nie jest. Na dobrą sprawę powinna ona, jak nie zachwycić, to przynajmniej zaciekawić oddanych sprawie walki o pokój sojuszników Putina-braci pacyfistów. Powinna ich zaciekawić, choć jest to raczej pobożne życzenie, nawet jak ich zaciekawi, to wątpliwe jest, czy bracia pacyfiści będą w stanie tej opinii umysłowo sprostać. Inni (odwieczni) orędownicy pokoju i tolerancji-bracia Germanie mianowicie, intelektualnie z tezą Putina-jak ich zaciekawi-poradzą sobie sprawnie, ale niczego szerzej w tej sprawie powiedzieć nie zdołają, są oni bowiem skazani na swoistą blokadę językowo-estetyczną. Kwestia smaku jak najsłuszniej podpowiada Niemcom, że wyrażenia takie jak np. "niemieckie dywizje", "niemieckie bombowce", "niemieckie myśliwce" czy nawet "niemieckie oddziały" to są wyrażenia ryzykowne, wieloznaczne i nie tyle uginające się, co tonące pod ciężarem rozmaitych (a raczej mało rozmaitych) kontekstów. Dlatego Niemcy nie idą na wojnę. Niemcy nie idą na wojnę, bo nie mają na tę wojnę sprzętu podstawowego-języka. Nie da się prowadzić wojny, jak nie da się swobodnie o niej mówić i biegle jej opisywać. Na tym świecie w ogóle niczego-może z wyjątkiem obrad sejmowej komisji śledczej-nie da się prowadzić bez stosownego i precyzyjnego języka. Jak idzie o Francuzów, fraza Putina nie zaciekawi ich wcale, być może nawet nie zetkną się z nią oni. Francuzów, jak powszechnie wiadomo, nic poza Francuzami od lat nie interesuje, rezultaty tego gotowania się "we własnym sosie i duszenia we własnym zaduchu najlepiej widać w ich od lat zdychającej kulturze, w literaturze specjalnie, nieprzypadkowo w końcu ten właśnie kraj jest-co mówi samo za siebie-ojczyzną dekonstrukcjonizmu.

3

Główną zdobyczą językową wojny w Iraku jest określenie: "chirurgiczne bombardowanie" albo "chirurgiczny nalot". (Być może terminy te były używane i poprzednim razem, ale tym razem do języka weszły na dobre). Otóż paradoksalność tych terminów, ich oksymoroniczność i wybuchowa nadmierność dobitnie ilustruje starą tezę, że jakikolwiek, nawet najbardziej finezyjny i najgłębszym humanizmem naznaczony rozwój technik militarnych wiedzie ludzkość jak nie ku bezpośredniej zagładzie, to ku manowcom wiodącym do zguby. Na oko chirurgiczny nalot stoi i technicznie, i humanitarnie wyżej od dywanowego polewania setek hektarów napalmem, ale i on ma przecież wady i wieść może do rozległych spustoszeń. Bombardowanie zbyt dokładne, bombardowanie co do milimetra, bombardowanie nie obiektu, a konkretnej wręcz osoby ma tę wadę, że jak jest celne-likwiduje cel, w związku z czym nie wiadomo, czy sięgnęło celu, bo po bombardowaniu nie ma ani celu, ani szczątków celu. Wszechmogący wywiad amerykański wiedział podobno o Saddamie wszystko, wiedział, w jakim kiblu, na której ścianie wisi u niego papier toaletowy i wiedział, w jakim ten papier jest kolorze (złotym). A wszechmogący bombardierzy i inteligentne bomby amerykańskie były podobno w stanie dokładnie w tę złotą rolkę trafić. Więc jeśli to się zdarzyło w pierwszym kwadransie wojny, jeśli chirurgiczny nalot wymierzony nie w rolkę, a w samego dyktatora-trafił, to dalszy ciąg wojny był niepotrzebny. Tyle tylko, że nie da się tego ustalić. Pewnie trafił. Nawet zakładając, że bombardier nie był całkiem precyzyjny i nie trafił, wedle rozkazu, w skroń, ale powiedzmy w bark, to i tak trafił. Nawet jak bombardier był całkowita oferma, a zrzucona przez niego inteligenta bomba nie okazała się aż tak inteligentna i zamiast na głowę spadła Saddamowi na nogę, to i tak trafiła. Tyle że pewności nie ma. Jak się wymyśli coś tak skutecznego, że aż nie widać, jak to jest skuteczne-zostaje niepewność.

Jerzy Pilch (POLITYKA 16/2003 - 2397)

III. Powell dowodzi
(Tak zwane "żelazne dowody" Powella

For Immediate Release - Office of the Press Secretary - February 6, 2003 - 12:29 P.M. (EST)

SECRETARY RUMSFELD RELEASES FINAL, IRONCLAD PROOF OF IRAQ'S OBSTINATE YEARNING FOR NAPALM COLONICS OF FREEDOM

Statement by the Secretary of Defense

SECRETARY RUMSFELD: Good afternoon. Yesterday, my closet liberal colleague Colin Powell, while giving
a presentation to the United Nations, did like a good soldier and obeyed orders when I told him,
"Boy, you keep your dumb girly world peace ideas under your afro and just present that mountain of
blurry Polaroids and confessions under torture we've compiled for you." But today, with many UN diplomats
STILL aligning themselves with France and Germany in a desire to swirl their sticky bureaucrat tongues
around Saddam Hussein's cornhole of terror, it falls to me to deliver the final pieces of the puzzle -
the last few shreds of United States intelligence which will prove beyond a shadow of a doubt that despite
all the diplomatic posturing, what the people of Iraq truly crave are a few hundred thousand or so of
Big Rummy's Napalm Colonics of Freedom. My proof is as follows:

EXHIBIT A: See satellite reconnaissance and undercover spy photos at right.

EXHIBIT B: CLASSIFIED TRANSCRIPT OF INTERCEPTED COMMUNICATION BETWEEN IRAQI CENTRAL COMMAND AND NO-FLY
ZONE GROUND FORCES

(AS TRANSLATED FROM THE ORIGINAL ARABIAC)

[BEGIN TRANSCRIPT]

CENTRAL COMMAND: Ahmet! Did you do it?

NFZ GROUND FORCES: Do what?

CENTRAL COMMAND: Move the thing!

NFZ GROUND FORCES: What thing?

CENTRAL COMMAND: You know!

NFZ GROUND FORCES: Ummmmmmmmm. The thing?

CENTRAL COMMAND: Yes, the thing!

NFZ GROUND FORCES: What of this thing?

CENTRAL COMMAND: Did you move it?

NFZ GROUND FORCES: I moved it.

CENTRAL COMMAND: Very well. And what of the stuff?

NFZ GROUND FORCES: The stuff?

CENTRAL COMMAND: Yes! The stuff in the place!

NFZ GROUND FORCES: Ohhhhhh. The place! Yes, I know of this stuff.

CENTRAL COMMAND: Excellent. [Indecipherable mumbling] AL QAEDA IN THE HIZZY! What is UP my non-secular
fundamental terrorist brother [Indecipherable mumbling] Just a sec... Everything is fine here.

NFZ GROUND FORCES: Very good.

CENTRAL COMMAND: Praise be to Allah.

NFZ GROUND FORCES: Peace be upon you.

CENTRAL COMMAND: Central Command out.

NFZ GROUND FORCES: NFZ Ground Forces over and out.

[END TRANSCRIPT]

II.Bush odpowiada na pytania

Na propagandowej trasie przez Amerykę prezydent Bush odwiedził pewną szkołę w celu
wyjaśnienia swojej polityki. Potem poprosił dzieci o zadanie pytań.Mały Bob zabrał głos:
- Panie prezydencie, mam trzy pytania:
1. Jak się pan czuje po sfingowanych wyborach, które pan wygrał?

2. Dlaczego pragnie pan bezpodstawnie zaatakować Irak?

3. Czy nie myśli pan, że zrzucenie bomby atomowej na Hiroshimę było największym atakiem
terrorystycznym wszech czasów?

Po chwili zadzwonił dzwonek i wszyscy wyszli z klasy. Po przyjściu z przerwy prezydentowi
Bushowi dalej stawiano pytania, lecz tym razem głos zabrał Joey: - Panie prezydencie, mam
pięć pytań:

1. Jak się pan czuje po sfingowanych wyborach, które pan wygrał

2. Dlaczego pragnie pan bezpodstawnie zaatakować Irak?

3. Czy nie myśli pan, że zrzucenie bomby atomowej na Hiroshimę było największym atakiem

terrorystycznym wszech czasów?

4. Dlaczego dzwonek na przerwę był 20 minut wczesniej?

5. Gdzie jest Bob?

I. Polska atakuje Irak II. Bush dowodzi III. Powell dowodzi IV. Waldemar Milewicz Komentuje (Pilch: Trafić w Saddama, Polityka)

I.Polska wypowiada wojne Irakowi

Pilch: Trafić w Saddama

III. Powell dowodzi (Tak zwane "żelazne dowody" Powella

II.Bush odpowiada na pytania

I. Polska atakuje Irak
II. Bush dowodzi
III. Powell dowodzi
IV. Waldemar Milewicz Komentuje
(Pilch: Trafić w Saddama, Polityka)

III. Powell dowodzi
(Tak zwane "żelazne dowody" Powella